210 958 2176 athinapoint@gmail.com

Συμπεριφορές παιδιών

Προικισμένα ή ταλαντούχα παιδιά

[mls_gallery id=”1062″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Περίπου το 5%   απ ’όλα τα παιδιά που υπάρχουν, είναι προικισμένα ή ταλαντούχα. Αν δε τα φροντίσουμε, οι ικανότητες τους δε θα πραγματωθούν πλήρως, ενώ μπορεί και να αποκτήσουν προβλήματα συμπεριφοράς. Πώς, όμως, προλαμβάνουμε το παραπάνω πρόβλημα;

Αρχικά, φροντίζουμε να προσφέρουμε στα παιδιά πολλές ευκαιρίες για να είναι δημιουργικά, μέσα από καλλιτεχνικές δραστηριότητες με ελεύθερη κατάληξη και όχι χειροτεχνίες που καταλήγουν σ’ ένα συγκεκριμένο τελικό προϊόν  (μουσική, γράψιμο παραμυθιών κ.ά.). Έπειτα, μπορούμε να δώσουμε μεγάλη ποικιλία από δημιουργικά υλικά όπως: λευκό χαρτί, κόλλα, κιμωλία, ψαλίδια κτλ. Στη συνέχεια, θα πρέπει να δίνουμε πολλές ευκαιρίες στα παιδιά να μιλήσουν για τα ενδιαφέροντά  τους, κι έτσι θα καταλήξουμε ευκολότερα στα ποια παιδιά είναι προικισμένα.

Μπορούμε να ρωτήσουμε και τους γονείς κάθε παιδιού, αν το παιδί τους έχει κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο.

Εντοπίζοντας προικισμένα παιδιά

Τα περισσότερα προικισμένα παιδιά είναι εξαιρετικά σ’ έναν τομέα, όχι όμως σε όλους. Για παράδειγμα ένα ταλαντούχο παιδί, μπορεί να έχει πολύ καλή μνήμη, πολύ καλό λεξιλόγιο, να είναι πολύ επίμονο, να έχει καλή αίσθηση του χιούμορ, να συμπάσχει με τους άλλους (μελλοντικός ψυχολόγος) , να έχει λεκτικά προσόντα (μελλοντικός δικηγόρος) κ.ά.

Καλύπτοντας τις ανάγκες τους στη τάξη

Αρχικά, μπορούμε να αυξήσουμε τη δυσκολία του παιχνιδιού, για να δούμε πώς θ’ ανταποκριθούν. ‘Έπειτα,  μπορούμε να ζητήσουμε τις ιδέες τους για να αλλάξουμε κάποια δραστηριότητα και γενικά να τους επιτρέψουμε να καλλιεργούν τα ενδιαφέροντά τους, όσο μπορούν. Στη συνέχεια, μπορούμε να δώσουμε στα προικισμένα παιδιά τη δυνατότητα να νιώθουν αρχηγοί και τέλος θα πρέπει να προσφέρουμε μεγάλη ποικιλία επιλογών που να περιλαμβάνει παιχνίδια-πρόκληση.

Προβλήματα συμπεριφοράς

Ένα ταλαντούχο παιδί μπορεί να είναι αφελές και να το κοροϊδεύουν οι άλλοι. Θα πρέπει να του δείξουμε σεβασμό. Επιπλέον, μπορεί να επιδιώκει τη τελειότητα και να απογοητεύεται γι’ αυτό θα πρέπει να ενθαρρύνουμε τις προσπάθειες του. Τέλος, μπορεί να αντιπαθεί τα παιχνίδια, γι αυτό το λόγο πρέπει να του προσφέρουμε εναλλακτικές λύσεις.

 

Παιδιά που είναι πολιτιστικά ή σωματικά διαφορετικά

[mls_gallery id=”1049″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Σε πολλές τάξεις υπάρχουν παιδιά που οι οικογένειες τους είναι από διαφορετικούς πολιτισμούς. Τα παιδιά αυτά, θα χρειαστεί να μάθουν το πολιτισμό μας. Γι αυτό οι δάσκαλοι θα πρέπει να έχουν μια διαφορετική προσέγγιση, όσον αφορά την ύλη και τον τρόπο διδασκαλίας.

Προλαμβάνοντας προβλήματα:

1.Όταν θα εγγραφούν τα συγκεκριμένα παιδιά θα πρέπει οι γονείς να ενημερωθούν για τις απόψεις των μεθόδων μας κατά της προκατάληψης.

2. Ορίζουμε κανόνα «Δεν χρησιμοποιούμε λέξεις που πληγώνουν».

3. Προμηθευόμαστε βιβλία και παιχνίδια που αντανακλούν πληθώρα πολιτισμών.

4. Καλούμε άτομα με ειδικές ανάγκες.

5. Φέρνουμε τα παιδιά σε επαφή με άλλους πολιτισμούς και παραδόσεις.

6. Χρησιμοποιούμε ένα δίγλωσσο και διπλά πολιτισμικό διδακτικό υλικό.

7. Απαντάμε με τιμιότητα και σεβασμό σε ερωτήσεις , που έχουν να κάνουν με την ιδιαιτερότητα κάποιου.

Όταν αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει πρόβλημα:

1. Βοηθάμε τον προσβεβλημένο να υποστηρίξει τον εαυτό του.

2. Γράφουμε ιστορίες με παιδιά και γεγονότα που συνέβησαν στην τάξη, αφού ξεπεράστηκαν οι διαφορές.

3. Συναντιόμαστε με τους γονείς του παιδιού, που εκφράζει προκατειλημμένες θέσεις και συζητάμε μαζί του τις απόψεις μας.

 

Διαφορές στον τρόπο μάθησης λόγω διαφορετικής κουλτούρας:

1. Στηρίζουμε την κουλτούρα του παιδιού κι είμαστε ελαστικοί με τις δικές μας αξίες.

2. Βοηθούμε τους γονείς να παραδεχτούν ότι πολλές δικές μας γιορτές έχουν κοσμικό χαρακτήρα και χρησιμοποιούμε τον ενθουσιασμό των παιδιών για τις γιορτές.

 

Παιδιά που έχουν μανία με το βίντεο και την τηλεόραση:

[mls_gallery id=”1011″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Μερικά παιδιά περνάνε πάρα πολύ χρόνο βλέποντας τηλεόραση ή βίντεο στο σπίτι ενώ σε πολλές περιπτώσεις, οι μεγάλοι δεν ελέγχουν τί παρακολουθούν τα παιδιά.

Έτσι, παιδιά που ζουν σε αυτή την κατάσταση, πολύ συχνά ασχολούνται με παιχνίδια που προέρχονται από το πρόγραμμα της τηλεόρασης, τα οποία μπορεί να είναι επιθετικά ή και επικίνδυνα.

Προλαμβάνοντας προβλήματα:

1.Παρακολουθούμε τα πιο αγαπημένα παιχνίδια των παιδιών και τα  αξιολογούμε.

2.Έχουμε μαζί μας υλικό για θεατρικό παιχνίδι κι ενθαρρύνουμε απασχολήσεις που δε σχετίζονται με τηλεόραση.

3.Δίνουμε στα παιδιά πλαστικά ζωάκια (λιοντάρια, αρκούδες κ. ά) με τα οποία μπορούν να ξεπεράσουν την επιθετικότητα τους.

4.Εξηγούμε στους γονείς πόσο σημαντικό είναι να ελέγχουν τι βλέπουν  τα παιδιά τους.

 

Μη δημιουργικό παιχνίδι:

Αν ένα παιδί επιμένει να παίζει σύμφωνα με κάποιο τηλεοπτικό σενάριο, του εξηγούμε πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα κάποιος το σκέφτηκε. Άρα , ενισχύουμε και βοηθούμε τα παιδιά να ξαναγράψουν το σενάριο.

 

Επιθετικό παιχνίδι:

Επειδή, τα παιδιά πολλές φορές έχουν ανάγκη να παίξουν κάποιο επιθετικό παιχνίδι πρέπει:

1.Να ορίσουμε  κανόνες για να αποφύγουμε τυχόν προβλήματα (τραυματισμοί κ. ά)

2.Βάζουμε ένα λογικό όριο στο χρόνο που τα παιδιά μπορούν να περάσουν με  τέτοιου  είδους παιχνίδια.

 

Παίζοντας με τη Μπάρμπι

[mls_gallery id=”1012″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Να βλέπει κανείς κάποια μικρά κορίτσια να εξασκούνται σε συμπεριφορές των οποίων μοναδικός στόχος είναι  να αρέσουν στα αγόρια, είναι ανησυχητικό.

Για αυτό:

1.Προτρέπουμε τα κορίτσια, οι κούκλες τους όχι μόνο να ντύνονται όμορφα αλλά και να διαβάζουν.

2.Βάζουμε όριο στο παιχνίδι και μετά δίνουμε κατεύθυνση στα παιδιά προς κάποια άλλη ενδιαφέρουσα δραστηριότητα.

 

Παιδιά που παραείναι υπεύθυνα

[mls_gallery id=”1082″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Συνήθως, τα συγκεκριμένα παιδιά παίρνουν στο σπίτι το ρόλο του γονιού. Δέχονται αρνητικά ερεθίσματα για πολλά χρόνια και συνήθως είναι κορίτσια με χαμηλή αυτοπεποίθηση.

Προλαμβάνοντας προβλήματα:

1.Αναπτύσσουμε την  αυτοεκτίμηση των παιδιών (π. χ  τα ρωτάμε τι έχουν κάνει σήμερα και νιώθουν περήφανα γι΄ αυτό).

2.Στο θεατρικό παιχνίδι, τα βοηθάμε να αλλάξουν ρόλους έτσι ώστε να μην καταπιέζονται για ώρα παίζοντας κάποιο ρόλο που τα καταπιέζει.

3.Μέσω βιβλίων, πληροφορούμε τα παιδιά για αποδεκτές ή μη συμπεριφορές.

4.Τους εξηγούμε πώς βοηθάμε χωρίς να αναλαμβάνουν δουλειές άλλων.

5.Διοργανώνουμε συναντήσεις ή επισκέψεις στα σπίτια των παιδιών κι εκτιμούμε τις οικογενειακές τους καταστάσεις.

 

Αντιμετωπίζοντας προβλήματα που ήδη υπάρχουν:

1.Επεμβαίνουμε, σε πολύ υπεύθυνες συμπεριφορές κι εξηγούμε στο παιδί ότι δουλειά του είναι να παίζει.

2.Οργανώνουμε παιχνίδια, όπου τα παιδιά θα έχουν ισότιμες σχέσεις και που δε θα καταπιέζει το ένα το άλλο.

3.Διαβάζουμε ένα βιβλίο ή φτιάχνουμε μια ιστορία που να έχει σχέση με τα προβλήματά του κι έτσι το παιδί μαθαίνει να αναγνωρίζει το πρόβλημα κι εντοπίζει τρόπους αντιμετώπισης.

4.Αν π. χ ένα παιδί έχει αλκοολικό γονιό απευθυνόμαστε στις τοπικές υπηρεσίες ή διαβάζουμε ένα σχετικό παραμύθι.

 

Καινούργιο παιδί στην τάξη

[mls_gallery id=”1023″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Προλαμβάνοντας προβλήματα:

1.Επισκεπτόμαστε το παιδί σπίτι του, πριν έρθει στην τάξη και βγάζουμε μια φωτογραφία,  μαζί.

2.Καλούμε για μια ώρα το παιδί να παρακολουθήσει μάθημα πριν έρθει στο πλήρες πρόγραμμα. Δεν κάνουμε ερωτήσεις, το αφήνουμε να παρατηρεί.

3.Αν το παιδί ένα μήνα μετά έχει ακόμα προβλήματα, μιλάμε με τους γονείς του και βρίσκουμε λύσεις,  μαζί.

 

Για το παιδί που έχει μετακομίσει πρόσφατα:

1.Διαβάζουμε βιβλία για μετακομίσεις και το αφήνουμε να μας μιλήσει για την εμπειρία του.

2.Το βοηθούμε να γνωρίσει τη νέα του γειτονιά(πάρκα, παιδικές χαρές, πισίνες κτλ.) και τις δραστηριότητες που αυτά προσφέρουν.

 

Καινούργιο παιδί στην οικογένεια:

[mls_gallery id=”1022″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Ένα νέο μέλος στην οικογένεια σηματοδοτεί μεγάλες αλλαγές. Οι δάσκαλοι μπορούν να έχουν υποστηρικτικό-παρηγορητικό ρόλο.

Προλαμβάνοντας προβλήματα:

1.Ενημερώνουμε τα παιδιά για οικογενειακούς συνδιασμούς πχ υιοθεσία.

2.Εξηγούμε στα παιδιά ότι το μωρό μεγαλώνει στη μήτρα και όχι στο στομάχι.

3.Τους εξηγούμε ότι τα μωρά θέλουν περισσότερη φροντίδα, γι αυτό και ο γονιός παραμελεί τα μεγάλα.

 

Αντιμετωπίζοντας προβλήματα που ήδη υπάρχουν:

1.Πληροφορούμε τους γονείς ότι όσο πιο πολύ συμμετέχει το παιδί στα στάδια της προετοιμασίας, γέννας, φροντίδας τόσο πιο χρήσιμο θα αισθάνεται.

2.Οι γονείς θα πρέπει να αφιερώνουν χρόνο και στο μεγαλύτερο παιδί.

3.Οι εκπαιδευτικοί, μπορούν να δίνουν στα παιδιά τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τη διαδικασία μιας κύησης( φωτογραφίες, έγκυος γυναίκα επισκέπτεται την τάξη κτλ).

4.Δεχόμαστε τα όποια συναισθήματα ζήλιας του παιδιού, συζητάμε μαζί του και τα στρέφουμε σε ευχάριστες δραστηριότητες, ώστε να ξεχάσει το θυμό του.

 

Ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου

[mls_gallery id=”1013″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

 

Προλαμβάνοντας προβλήματα:

1.Διαβάστε βιβλία για το θάνατο στα παιδιά  (Σταχτοπούτα)

2.Διαβάστε ιστορίες για το θάνατο από διαφορετικές χώρες του κόσμου και δείτε με τα παιδιά πως αυτός αντιμετωπίζεται.

3.Μιλήστε για το θάνατο διασήμων προσώπων και τραγουδήστε για το θάνατο.

4.Παρατηρήστε και μιλήστε για το θάνατο ενός μικρού εντόμου.

5.Κάντε, με την έγκριση των γονέων, μια βόλτα στο νεκροταφείο.

 

Αντιμετωπίζοντας προβλήματα που ήδη υπάρχουν:

1.Κάνουμε συζήτηση, με την άδεια των παιδιών, για το θάνατο. Τα υπόλοιπα παιδιά κάνουν ερωτήσεις στο παιδί με την πρόσφατη εμπειρία του θανάτου.

2.Βοηθάμε τα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και στη συνέχεια να ηρεμήσουν ακούγοντας πχ μουσική.

3.Βοηθάμε τους γονείς να καταλάβουν ότι θα πρέπει τα παιδιά να συμμετέχουν στην κηδεία.

4.Βεβαιωνόμαστε(αν ο θάνατος προκλήθηκε από αρρώστια)ότι τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι οι συνηθισμένες αρρώστιες δεν καταλήγουν σε θάνατο.

 

Ερωτήματα για το θάνατο:

1.Απαντάμε με απλότητα και τιμιότητα στις ερωτήσεις τους.

2.Αν ένα παιδί επιμένει στις ερωτήσεις περί θανάτου υποψιαζόμαστε πως κάτι έχει προηγηθεί. Συζητάμε, γι αυτό το λόγο, και με τους γονείς του.

3.Αν κάποιο παιδί κάνει μια ωμή ερώτηση σε ένα άλλο για το θάνατο προσφιλούς του προσώπου, ενώ το παιδί δεν είναι ακόμα σε θέση να απαντήσει, το βοηθάμε λέγοντας ότι θα το κάνει όταν νιώσει άνετα.

 

Όταν το ζωάκι της τάξης πεθαίνει:

[mls_gallery id=”1025″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Πρέπει να το αντιμετωπίζουμε ως ευκαιρία για να εξερευνήσουν τα παιδιά το θέμα του θανάτου. Τα προτρέπουμε να το ακουμπήσουν και να το παρατηρήσουν. Διαβάζουμε βιβλία για το θάνατο, θάβουμε το ζώο και φτιάχνουμε κάτι στη μνήμη του.

Παιδιά με σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς

[mls_gallery id=”1116″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Μερικά παιδιά έχουν τόσο σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς, που μπορούν να βάλουν σε κίνδυνο τη ζωή τους ή τη ζωή άλλων. Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα συγκεκριμένα παιδιά υποφέρουν από κακομεταχείριση ή έχουν κάποιο οργανικό λόγο πχ ένα τραύμα την ώρα της γέννας ή αυτισμό. Ενδεικτικά, αναφέρονται παρακάτω κάποιες συμπεριφορές παιδιών τέτοιου τύπου: καταστρέφουν πράγματα, έχουν υπερβολικές φοβίες, τρώνε αντικείμενα που δεν είναι φαγώσιμα, προσπαθούν να κινδυνέψουν σωματικά κ.ά

Το καταλληλότερο πρόγραμμα για ένα παιδί με συναισθηματικά προβλήματα είναι ένα σχολείο με θεραπευτικό πρόγραμμα, σπάνια είναι το κανονικό σχολείο. Επιπλέον, πείθουμε τους γονείς ότι το παιδί τους χρειάζεται ειδικά τεστ αξιολόγησης και αναζητούμε άλλες πηγές βοήθειας στο σχολικό συμβούλιο, σε κέντρα ψυχικής υγιεινής και αλλού. Τέλος, αν οι γονείς αρνούνται το πρόβλημα θα πρέπει να κρατάμε πρακτικά των συνομιλιών(σε περίπτωση που ισχυριστούν ότι δεν ενημερώθηκαν). Αν δε βρεθεί λύση ζητούμε από τους γονείς να αλλάξουν στο παιδί σχολικό περιβάλλον.

 

Παιδιά <<γαντζωμένα>> και εξαρτημένα

[mls_gallery id=”1045″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Μερικά παιδιά γαντζώνονται πάνω σε γονείς και εκπαιδευτικούς γιατί έτσι νομίζουν ότι θα πάρουν ό, τι θέλουν.

Προλαμβάνοντας προβλήματα:

1.Προσφέρουμε μια ποικιλία από δραστηριότητες στα παιδιά.

2.Αφιερώνουμε λίγο χρόνο σε κάθε παιδί.

3.Τα αφήνουμε να έχουν τον έλεγχο του εκάστοτε προγράμματος, ενώ παράλληλα ικανοποιούμε εξατομικευμένα τις ανάγκες τους.

4.Διδάσκουμε στα παιδιά αυτόνομες δεξιότητες.

5.Προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τι συμβαίνει στο οικογενειακό τους περιβάλλον.

Αντιμετωπίζοντας προβλήματα που ήδη υπάρχουν:

1.Παρέχουμε αγάπη και υποστήριξη στα παιδιά.

2.Βάζουμε ένα χρονικό όριο (πχ 5 λεπτά) στο διάστημα, που θα περάσουμε μαζί.

3.Φτιάχνουμε έναν κατάλογο με όλα τα ονόματα των παιδιών, που θα καθίσουν κοντά μας και κάθε φορά σβήνουμε από ένα.

4.Δεν ενισχύουμε την εξάρτηση του παιδιού χαιδεύοντάς το αλλά το  στέλνουμε να παίξει μακριά μας.

5.Το καθοδηγούμε να παίξει με ένα άλλο παιδί ενώ συναντιόμαστε  με τους γονείς του και συζητάμε πιθανές αιτίες.

 

Βρισιές, αθυροστομία και προσβλητική γλώσσα:

[mls_gallery id=”1087″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Τα παιδιά χρησιμοποιούν τις βρισιές επειδή βρίσκουν μεγαλύτερη ανταπόκριση κι αυτό τα κάνει να νιώθουν ισχυρά.

Προλαμβάνοντας προβλήματα:

1.Ορίζουμε κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο θα χρησιμοποιούμε μόνο λέξεις που δεν πληγώνουν.

2.Μαθαίνουμε στα παιδιά λέξεις θυμού (θυμωμένος κ. ά.) για να τις χρησιμοποιούν σε τέτοιες καταστάσεις.

3.Όταν τις χρησιμοποιούν τα επαινούμε, με έμφαση.

 

Γιατί ένα παιδί χρησιμοποιεί βρισιές;

1.Για να τραβήξει τη προσοχή των μεγάλων αλλά και των μικρών.

2.Για να ισχυροποιήσει τον εαυτό του και να φέρεται σα μεγάλος.

3.Επειδή, ακούει τις λέξεις στο σπίτι του.

 

Αντιμετωπίζοντας προβλήματα που ήδη υπάρχουν:

Όταν βρίζει ένα παιδί για να αισθανθεί ισχυρό, το αγνοούμε. Το ίδιο διδάσκουμε και στα άλλα παιδιά να κάνουν. Μετά από λίγο, μιλάμε στο παιδί που έβρισε για τη <<γλώσσα σεβασμού>>. Του μαθαίνουμε άλλες, καλές λέξεις που θα μπορούσε να πει. Αν, πάλι, η χρήση κακών λέξεων είναι μίμηση των μεγάλων, λέμε στο παιδί να χρησιμοποιεί καλές λέξεις και μάλιστα να εξασκηθεί σε αυτές,  δυνατά.

 

Παράπονα γονιών για βρισιές:

1.Δε φέρνουμε αντιρρήσεις στο γονιό και του κάνουμε σαφές ότι κι εμείς ανησυχούμε για τις βρισιές μέσα στη τάξη.

2.Ζητάμε τη βοήθεια του παιδιού και καταστρώνουμε μαζί σχέδια.

 

Υπερβολικά κλάματα και γκρίνια

[mls_gallery id=”1130″ cols=”4″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Αντιμετωπίζοντας προβλήματα που ήδη υπάρχουν:

1.Αγνοούμε το κλάμα του παιδιού ενώ το παινεύουμε όταν δεν κλαίει.

2.Του κόβουμε τη γκρινιάρικη φωνή και του ζητούμε να κλάψει κάπου μόνο του έως ότου θελήσει να μας μιλήσει.

3.Το συζητάμε με τους γονείς, ενώ προτείνουμε και μια εξέταση από γιατρό.

4.Προσέχουμε αν η συμπεριφορά συμβαίνει σε ορισμένες ώρες της ημέρας (πχ μεσημέρι όταν το παιδί πεινάει).

 

Χτυπήματα κι επιθετικότητα

[mls_gallery id=”1138″ cols=”4″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Κάποια παιδιά, στο σπίτι τους ενθαρρύνονται να χτυπάνε και να φέρονται επιθετικά. Επιπλέον, βλέπουν τη συμπεριφορά αυτή στα πρότυπα των μεγάλων καθώς και στα μέσα ενημέρωσης.

 

Αρπαγή παιχνιδιών:

1.Βοηθούμε τα παιδιά ώστε να χρησιμοποιούν λέξεις για να διαπραγματευτούν ένα σύστημα με σειρά προτεραιότητας ή κάποια δίκαιη μέθοδο.

2.Αν μετά από τις υποδείξεις μας κάποιο παιδάκι εξακολουθεί να αρπάζει τα παιχνίδια του επιβάλλουμε μια λογική συνέπεια των πράξεών του.

 

Πόλεμος, όπλα ή βίαια παιχνίδια

Τα μικρά παιδιά έχουν έντονη ανάγκη να δουλέψουν τα θέματα του καλού και του κακού και να αναπτύσσουν στην αντίληψή τους ξεκάθαρη εικόνα για το ποιοι είναι καλοί και ποιοι κακοί. Το παραπάνω είδος παιχνιδιού είναι πολύ σημαντικό ενώ οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει:

Να διδάξουν στα παιδιά να χρησιμοποιούν το σώμα και τις λέξεις ώστε να μη πληγώνεται κανείς.

1.Να υπενθυμίζουν ότι ο καθένας μπορεί να ζητήσει διακοπή κι επιπλέον να έχουν εναλλασσόμενο σύστημα αλλαγής ρόλων.

2.Να δίνουν νέα κατεύθυνση στα παιδιά, στρέφοντάς τα σε κατεύθυνση συνεργασίας και διαβάζοντας πχ παραμύθια με θέματα ισχύος και ελέγχου.

 

Ψέματα

[mls_gallery id=”1073″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Όλα τα μικρά παιδιά λένε ψέματα ενώ δε το βλέπουν σα κάτι κακό ή ανήθικο.

Προλαμβάνοντας προβλήματα:

1.Βοηθούμε τα παιδιά να δούνε τη διαφορά μεταξύ αλήθειας και ψέματος.

2.Αποφεύγουμε να βάζουμε τα παιδιά σε τέτοια θέση που να αισθάνονται ότι πρέπει να πουν ψέματα για να αποφύγουν τις συνέπειες ( πχ μια τιμωρία) και τα βοηθούμε να λύσουν δίκαια και ήσυχα τις διαφορές τους.

3.Χτίζουμε την αυτοεκτίμηση των παιδιών, βεβαιώνοντας τα παιδιά ότι γίνονται αποδεκτά γι αυτό που είναι κι όχι για ό, τι θα μπορούσαν να είναι ή να πούνε.

4.Δίνουμε ξεχωριστά σε κάθε παιδί προσοχή ενώ μαθαίνουμε καλά τις αδύνατες πλευρές του.

 

Αντιμετωπίζοντας προβλήματα που ήδη υπάρχουν:

1.Υποστηρίζουμε την ικανότητα του παιδιού να φαντάζεται, καθώς και την ικανοποίηση από τη φανταστική ιστορία που λέει, χωρίς όμως να ρωτάμε αν η ιστορία είναι αληθινή.

2.Παιδιά που λένε ψέματα, συνήθως αισθάνονται ντροπή για τον εαυτό τους και προσπαθούν να τον ωραιοποιήσουν. Προσπαθούμε , λοιπόν, να χτίσουμε την αυτοεκτίμηση του παιδιού.

3.Αν το ψέμα αφορά την παρουσίαση κάποιου φανταστικού προβλήματος, το αγνοούμε.

4.Γενικά, δεν αποκαλύπτουμε το ψέμα του παιδιού αλλά όταν πρόκειται για κάποια αταξία συζητάμε μαζί του υπενθυμίζοντάς του ότι όλοι κάνουμε πράγματα που δε θα έπρεπε.

5.Συζητάμε με τους γονείς για το πρόβλημα του παιδιού και τους προτείνουμε τη νουθεσία κι όχι τη τιμωρία.

 

Ντροπαλά κι αποτραβηγμένα

[mls_gallery id=”1121″ cols=”1″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Τα ντροπαλά κι αποτραβηγμένα παιδιά έχουν συνήθως χαμηλή αυτοεκτίμηση και κάποιες φορές ντροπαλούς γονείς. Αισθάνονται ότι δεν είναι ίδιας αξίας με τα άλλα παιδιά και φοβούνται ότι θα πέσουν θύματα κοροϊδίας.

 

Προλαμβάνοντας προβλήματα:

2.Κάνουμε όλα τα παιδιά να νιώσουν αγαπητά.

3.Δίνουμε στο κάθε παιδί τη δυνατότητα να νιώσει για λίγο ο αρχηγός της ομάδας.

4.Προσφέρουμε μεγάλη ποικιλία δραστηριοτήτων που θα αφορούν διαφορετικούς αριθμούς παιδιών.

5.Εκτιμούμε τα συναισθήματα του κάθε παιδιού

6.Κάνουμε τις δραστηριότητες μας  σε μικρές ομάδες, για να ευνοούνται τα ντροπαλά παιδιά.

 

Αντιμετωπίζοντας προβλήματα που ήδη υπάρχουν:

1.Επεμβαίνουμε μόνο αν η ντροπαλοσύνη γίνεται αιτία το παιδί να αντιμετωπίζει προβλήματα.

2.Δεν πιέζουμε το ντροπαλό παιδί αλλά του δίνουμε ευκαιρίες.

3.Ξεκινούμε μια δραστηριότητα μαζί με το ντροπαλό παιδί και μετά κι άλλα δυο παιδιά και σταδιακά απομακρυνόμαστε.

4.Ορίζουμε ένα παιχνίδι δυο παιδιών κι ενθαρρύνουμε το λιγότερο ντροπαλό να ζητήσει από το ντροπαλό να παίξουν.

5.Διδάσκουμε στο παιδί συγκεκριμένες κοινωνικές δεξιότητες και τρόπους να παίζει με άλλα παιδιά.

6.Ενσωματώνουμε το παιδί στις δραστηριότητες παιχνιδιού, χωρίς να το αναγκάζουμε να αλλάζει τη συμπεριφορά του.

7.Κάνουμε θετικά σχόλια στο ντροπαλό παιδί όποτε ανακατεύεται με τα άλλα.

8.Δίνουμε στο ντροπαλό παιδί πολλές επιλογές συμπεριφοράς (να είναι ο αρχηγός, το κοινό κτλ)

9.Μειώνουμε το χρόνο που περνάει σε μοναχικές γωνίες της αίθουσας.

10.Το ενθαρρύνουμε να μιλάει με δυνατή και όχι με σιγανή φωνή.

11.Προτείνουμε στους γονείς να κανονίσουν στο παιδί εξωσχολικές δραστηριότητες με άλλα παιδιά.

12.Ενθαρρύνουμε το ντροπαλό παιδί να φέρνει τα αγαπημένα του παιχνίδια από το σπίτι, με σκοπό να κάνει φιλίες.

 

Ξεσπάσματα θυμού

[mls_gallery id=”1142″ cols=”4″ g_title=”off” g_subtitle=”off” title=”on” subtitle=”on” desc=”on”]

Αν τα συναντάμε σε παιδιά άνω των τριών ετών, υπάρχει λόγος ανησυχίας. Τα παιδιά με ξεσπάσματα θυμού μπορεί να βρίσκονται κάτω από μεγάλη πίεση ή οι προσδοκίες από τους γονείς τους να είναι πολύ υψηλές ή πολύ χαμηλές, παραμέληση ή καβγάδες και οικογενειακή ένταση.

 

Προλαμβάνοντας προβλήματα:

1.Προσφέρουμε διεξόδους για να εκφραστούν συναισθηματικά τα παιδιά.

2.Μειώνουμε τις απογοητεύσεις ενώ προσφέρουμε στα παιδιά πολλές άμεσες και αυτόνομες δραστηριότητες.

3.Παρατηρούμε τις καταστάσεις προσεκτικά μόλις δούμε ότι τα παιδιά κουράζονται ή πιέζονται και αν χρειάζεται τα βοηθούμε.

 

Αντιμετωπίζοντας προβλήματα που ήδη υπάρχουν:

1.Δε δίνουμε σημασία στα ξεσπάσματα θυμού, εκτός από τη περίπτωση που θα το κάνουμε για να φροντίσουμε για την ασφάλεια του παιδιού.

2.Αν το ξέσπασμα προκαλεί αναστάτωση, μεταφέρουμε το παιδί σε μια ασφαλή μεριά και του λέμε πως θα επιστρέψει πάλι, μόλις ησυχάσει.

3.Παρατηρούμε προσεκτικά το παιδί και ψάχνουμε να βρούμε τις αιτίες του ξεσπάσματος.

4.Συζητάμε με τους γονείς και προτείνουμε τη βοήθεια κάποιας κοινωνικής υπηρεσίας.

 

Κρίσεις θυμού:

Βοηθούμε το παιδί να βρει τρόπους να ηρεμήσει μόνο του ή του προτείνουμε εμείς λύσεις για αυτό (να ακούει μουσική, να τραγουδήσει κ.ά) Όταν το παιδί είναι ήρεμο, το βοηθούμε να αποφασίσει πώς θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα που το έκανε να θυμώσει τόσο.

 

Υπερβολική φασαρία:

Τα μικρά παιδιά δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους για μάθηση χωρίς να μιλούν ή να παίρνουν ενεργό μέρος. Ωστόσο, η προσοχή μας πρέπει να εστιάζεται στην αντιμετώπιση αυτού του είδους της κουβέντας που παραείναι διαπεραστική.

Προλαμβάνοντας προβλήματα:

1.Καθιερώνουμε κανόνα στην τάξη: <<Μιλάτε χαμηλόφωνα>> κι εξηγούμε τους λόγους για τον κανόνα αυτό.

2.Στο παιδί που κάνει φασαρία θυμίζουμε τον κανόνα αυτό.

3.Για το παιδί που ύστερα από κάμποσες υπενθυμίσεις συνεχίζει να μιλάει δυνατά, το απομακρύνουμε και το αφήνουμε να επιλέξει μια ήσυχη δραστηριότητα.

4.Ευχαριστούμε το παιδί όταν μιλάει ήρεμα.